نگاهی به عکس پائولو ویلیونه عکاس معاصر ایتالیایی عكس گاه با ساده ترين مؤلفه هاي بصري به ايجاد حسي دراماتيك در تماشاگر مي انجامد . هميشه نيازي به فرمهاي پيچيده دربيان مفاهيم اجتماعي نيست . گاه عكاس آنقدر با سوژه و واقعه ممزوج مي شود كه زيبايي شناسي و مباحث فني به كار مي رود و جوهرة ذاتي تصوير جايگزين آن مي شود .
این عکس يك عكس سادة خانوادگي است كه گوشه اي از مراسم ازدواج را نشان مي دهد . شايد دليل انتخاب اين عكس براي نقد ، همين سادگي خيره كننده و جريان بكري است كه در عكس مي توان مشاهده كرد . اين سادگي وراي انتخاب زاويه ، لنز و كادر توسط عكاس است ( كه اگرچه آنها را هم در دل خود دارد ) اما اين سادگي چيزي است از جنس چگونه ديدن موضوع از چشم عكاس ، ماهيتي كه موجب مي شود عكس ديده نشود كه لمس شود .
لبخند صميمانه و دور از اغراق پسرك در فورگراند حكايت از واقعه اي دارد كه بيرون باغ در جريان است . عكاس با انتخاب وضوح كامل روي پسرك افراد در عمق تصوير را ( كه قهرمانان اصلي اين واقعه هستند ) در اهميت كمتري نسبت به پسرك قرار مي دهد و با استفاده از عمق ميدان كم فوكوس به لبخند محوي از عروس و داماد بسنده مي كند . عكاس در واقع از قهرمانان اصلي فقط براي فضاسازي بهره مي گيرد و اجازه مي دهد پتانسيل عكس در جلو تصوير در جريان باشد . عكاس از عوامل بعدي متعدد ديگري براي تمايز پسرك سودجسته است . از جمله قطع كردن پسرك توسط فريم عكس ، قراردادن او در قسمتي از عكس كه اعوجاج تصويري ايجاد مي كند و استفاده از كنتراست تصويري مناسب در رنگ لباس ها .
به اين ترتيب گويي پسرك حامل تمام واقعيت و پيام عكس است . او با لبخند اطمينان بخش و دسته گل كوچكي كه در دست دارد راوي واقعه عروسي است . جهان پائولو ويگلون در اين عكس جهاني ساده و بي تكلف است . او با ثبت اين لحظه از زاويه اي خاص و حذف تمام رنگهاي واقعي صحنه به ابديت اين ازدواج صحه مي گذارد . عكس ويگلون يك اثر قابل ستايش است ، چيزي متفاوت از همة عكس هاي عروسي كه تا بحال ديده ايد .