
"آنتونیو تورکیو" عکاس آماتور و زبردست ایتالیایی ، نگاهی تیزبین به اجتماع و رفتارهای روزمره آدمها دارد. عکسهای او گوشه های آرام خیابانها را نشان می دهد که آنتونیو از پس این رفتارهای ساده ، معانی و احساس های عمیقی را بیرون کشیده است: آنچنان که گاه این "استخراج" به بیانیه ای قوی و تلنگری عمیق بر روح تماشاگر می انجامد.
نگاه آنتونیو در وهله اول ما را به یاد سبک عکاسان اروپای شرقی می اندازد و بعد وقتی به آن نزدیکتر می شویم و می لغزیم در عکسها، کارهای "نیومن" و حتی کمی دورتر سبک خیابانی "برسون" بزرگ را به یادمان می آورد.
زندگی جهان در حال گذر است. عکس ساده آنتونیو به چنگ انداختن آن کسر درخشانی است از زمان که در آن معانی به طرز شگفتی درخشیده اند: معانی که براستی با هیچ قالبی جز "عکاسی" نمی توان آنرا بیان کرد.
با هیچ کلمه و یادداشت و مقاله ای نمی توان این احساس سیال زندگی را توصیف کرد. چرا که به اندازه کافی " گمنام " و "لال" اند.
عکس خیابانی آنتونیو که بدرستی سیاه و سفید ارائه شده، انفراق و دنیای مجرد آدمهای یک خانواده را نمایش می دهد که هریک در جستحوی ناخودآگاه خویشند. حتی کودک در افقی متفاوت از روزمره گی پدر و مادر.