A wide view into the world of photography

Wednesday, September 19, 2007

عكس روز: مارسين موپار از لهستان
نوستالژي عكس مرا به ياد حكايت ديرپاي « تنهايي ابدي » آدمي مي اندازد ، تنهايي كه در گذر زمان و از پس لحظه هاي حقير روزمره گي مثل زخمي كهنه سر باز مي كند و چنبره مي اندازد بر زندگي: بر قاب هاي خاك گرفته روي ديوار ، بر آباژور خاموش ، بر اتاق هاي كوچكي كه گاهي حجم تنهايي ما را تاب نمي آورند، بر سكوت مبل ها ، و فرو رفتن بيهوده در دل خبرهاي روزنامه و پناه بردن به كلمات ، سطرها و عكسهاي داغ روزنامه ها.
نوستالژي عكس مرا به ياد « داستان توكيو»ي ياسوجيرو ازو مي اندازد و تنهايي دهشتبار پيرمرد و پيرزن فيلم كه گاهي حتي هيچ حرفي براي گفتن به يكديگر نداشتند. و ترس از سكوت: سكوت طولاني ، سكوت انباشته شده در لحظه هاي زندگي ، سكوتي كه مي چسبد به گوشه هاي روح.
عكاس ، بي واسطه و صريح برشي از زندگي را نشانه رفته است ، لحن عكس بي پرواست و اين بي پروايي در چيده مان ساده المان هاي عكس نهفته است. در واقع حضور عكاس هضم است ، عكاس گويي نيست ، اگرچه بر حريم زندگي وارد شده است و حتي پوسته آنرا شكاقته است. زاويه عكاس زاويه اي تسخير پذير است ، از اين زاويه اين زندگيست كه بر عكاس غالب است و او نقشي در تغيير اين سرنوشت ندارد.
عكس از سردي حاكم بر عكس هاي عكاسان لهستاني بهره مي برد. نورهاي پنجره و فضاي داخلي اتاق استادانه كنترل شده اند و اكسپوزي مثال زدني را بر فيلم حساسيت 400 كداك پورترا ايجاد كرده اند. نور تابيده شده از چپ ، تنهايي حاكم بر عكس را دوچندان مي كند و هم بر وجود نقطه اي از اميد و پويايي صحه مي گذارد.
عكس « مارسين موپار » تكه ي آشنايي از شعر تلخ و با شكوه زندگي است. تكه ي آشنايي از همين نزديكيها.
   نوشته شده در 5:20 PM توسط Kiarang.