Kiarang Alaei´s Weblog

لحظه قطعی بهار

2007-03-20T14:51:00.000-07:00

دو ساعت به عبور از سال 85 و ورود به سال نو زمان باقی مانده است.
بهار خودش را چسبانده است به پنجره بسته اتاق.
چند لحظه دیگر همه چیز را قرار است در سال کهنه جا بگذاری و تقویم ها قرار است نو شوند و دیگر به صفحات سررسید 85 برنگردی.
بهار خودش را چسبانده است به پنجره ، به خاک معطر باغچه ، به نوک شاخه های خشک درختان، به آب خروشان رودخانه ، حتی به میله های زندان.
این "لحظه" ، لحظه عجیبی است ، از " لحظه قطعی " کارتیه برسون هم شگفت تر. هجوم خاطرات امانت نمی دهد و دست از سرت بر نمی دارد.لحظه ای که تمام رفتگان ما ، زنده تر از قبل توی ذهن و دلمان می آیند :
مادربزرگ و پدر بزرگ های رفته ، انگار برای دقایقی – در لحظه تحویل سال – جلوی دیدگان ما قرار می گیرند و باز به فراموش خانه هستی ملحق می شوند.
گوش تیز کن:
زنی دارد در بیمارستان دورافتاده ای، زیر دست یک پزشک گمنام زایمان می کند... و یک ماهی کوچک ، در اعماق آبهای خلیجی دور ، در همین لحظه دارد بچه ماهی ها را از شکمش بیرون میریزد، و او هم درد می کشد.
خدمتکاری که تا ساعتی پیش گذران زندگیش را در گرد خانه های ما جستجو می کرد، حالا نشسته است آرام پای تلویزیون، کنار همسر بیمارش و در این لحظه، همه چیز را فراموش می کند.
" وقت تقسیم جیره جهان " خدایا!
این خدمتکار کجا بود
و چه سهمی از تو طلب می کرد؟

یاد " هاینریش بل " می افتی و اینکه چه قدر درست گفته است " تا آنزمان که قطره خونی از زخمی بچکد، هنوز جنگ تمام نشده است. "
و باز یاد " سعدی " می افتی که انگار با این بیت، زیباترین درس جهان را به انسان تقدیم کرده است، تا تو هیچگاه فراموش نکنی که " بنی آدم اعضای یک پیکرند" :

چو عضوی به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار

و یاد " اوئه " نويسنده ژاپنى که مى گويد " بايد به آنها كه جنگ نمى كنند نشان افتخار داد. "

با همه این یاد ها پنجره اتاق و بهار منتظر پشت آن ، در دیدگانم می لغزند. این نزدیکیها ، کودکی دارد دیوارهای کوچه را با چوبی در دست خط می اندازد و انگار در کوچه ای ابدی – بدون توجه به زمان و مکان – می دود...

چهارشنبه 1/1/86
1:30 بامداد

از سلمان هراتی یادمان نرود

2006-10-31T02:12:00.000-08:00

ای اجتناب ناپذیر
باید تو را سرشار شد به قدر آفتاب.
ای از من دورتر...
مثل آسمان و زمین ایستاده ام
با روحی سرگردان
در فاصله افتاب و لجن.
آه
ای دل من ، ای آب ته نشین شده در من
من از سکوت می آیم
از تاریک
از خالی
از خشکسالی
من از عاقبت بیهودگی می آیم
من مثل عصر روزهای دبستان
پر از کسالت و تردیدم
ای عشق من!
مرا به تماشای طوفان
مشتاق کن
من تنهایم
تنهایم
می آیم
و باقیمانده خویش را
با تو تقسیم می کنم.....

* بیستمین سالروز درگذشت سلمان هراتی شاعر بزرگ تنکابنی گرامی باد. روحش آرام.

آخرین روز تابستان

2006-10-01T05:26:00.000-07:00

یک سال گذشت.
فردا دوباره اول مهر است.
و دوباره قرار است دلتنگی های بزرگ هزاران بچه 7 ساله که شاید سخت ترین روز زندگیشان را تجربه
می کنند تکرار شود.
راستی روز اول مهر خدا کجاست؟
چرا ثانیه ها اینقدر کند و فس فسی می گذرند ؟
چرا زودتر زنگ نمی خورد تا بجه ها مطمئن شوند که هیچ جدایی ابدی نیست و پشت در بسته کلاس ، مادر ساعتها ایستاده است.

فردا اول مهر است.
و خدا از جایی
در آن بالاها، یا شاید زیر پای بچه ها ، یا نمیدونم از توی جامیزی داره همه چیزو تماشا میکنه
و به سکوت هزاران ساله اش ادامه می ده.
میذاره یه بچه که تنها 7 سال دنیا رو تجربه کرده ، جدایی و دوری رو تا حد دل ترکیدن تجربه کنه.
راستی روز اول مهر خدا کجاست؟

فردا اول مهر است.
من به لباسهای کوک زده ای فکر میکنم که برای دومین بار
کلاس اول را تجربه می کنند.
سال قبل با برادر بزرگتر و حالا با برادر کوچیکه!
و به کفشهای پلاستیکی فکر میکنم که هر روز دو نوبت باید به مدرسه بروند:
صبح با پاهای دختر و شیفت ظهر با پاهای پسرک که کمی به زور تویش جا می شود.

من به دفترهای خوشگلی فکر میکنم که چند روز پیش توی کتابفروشی دیدم
و دل من رو هم با خودش برد. و به مادری فکر می کنم که همه حواسش به این بود که بچه 7 ساله اش
متوجه اونا نشه. مادری که حتی یادش رفته بود موهاشو زیر اون روسری سیاه قدیمی شونه کنه و دیگه
به گودی چشماش فکر نمی کرد و یادش رفته بود که برای کیست های رحمش باید سونوگرافی کنه و شاید لازم باشه رحمش رو دربیاره.
آخ...کاش هیچ وقت این رحم لعنتی وجود نداشت.

فردا اول مهر است.
من به سرویس مدرسه فکر می کنم که راننده ی آن ،صبح ها خمیازه اش را در خیابانهای جنوب جا می گذارد
و به شمال شهر می رود.
بگذار خوب نگاه کنم. من این مرد را می شناسم. من این آقای راننده را می شناسم. معلم دینی پنجم دبستان است که حالا در حاشیه معلمی ، سرویس مدرسه شده است.
راستی روز اول مهر خدا کجاست؟

فردا اول مهر است.
بسه دیگه! خفه شو! برو بخواب! بذار آدما آسوده بخوابن. گوش کن.... یه بچه دیگه داره به دنیا می یاد!
31/6/85

هجدهمین شماره فصلنامه آبرنگ منتشر شد

2007-03-18T02:19:00.000-07:00

در این شماره از فصلنامه مطالبی چون : بهاریه های "اسعد نقشبندی" ، "ساعد نیکذات" ، "ابراهیم بهرامی" ، "فرامرز عامل بردبار" و دیگر عکاسان ایرانی، مباحثی در زمینه داوری ، درک عکس ، نقد عکس و... منتشر شده است.
این فصلنامه که صرفا با نیت انجام یک کار آموزشی ، فرهنگی از سوی موسسه آبرنگ منتشر می شود در قطع پالتویی و در شمارگان 10 هزار نسخه بصورت رایگان در اختیار مخاطبان و علاقه مندان قرار می گیرد.
عکس روی جلد از استاد "هاشم جواد زاده" و صفحه آرایی همراه با تصویرسازی های "محبوبه زارع" می باشد.
اعضای سایت فوتو و دوستان علاقه مند جهت دریافت این شماره از فصلنامه ، می توانند آدرس پستی خود را به شماره 09153173487 S.m.s کنند. فصلنامه در اسرع وقت برای ایشان ارسال خواهد شد.

Photo of the day: Resting

2007-03-15T13:40:00.000-07:00

و تقدیر تو چیست که اینچنین عبوس و فشرده – چونان میوه ای گس – باید روزهای زندگی ات را سپری کنی؟
شوربختی ات را کاش پاسخی بود در این هستی بی اعتنا.
در آن اتاق نمور با پرسپکتیوی وحشت آور از گذر زمان و انبوه خاطرات آماسیده بر سینه دیوار، انگار آن بالش بزرگ هم مثل تو تنهاست با تخت زهوار در رفته و آماده فرو ریختن.
کدامین صدا می تواند به ستایش تو بنشیند بخاطر همه کودکانی که در دامان تو شیر نوشیده اند و اکنون همه این خاطره ها را چونان دو کوه رنج در لباست پنهان کرده ای.
کاش می توانستم سنجاق روی لباست را توصیف کنم یا درباره اش شعری بگویم.
تنها این را می دانم که تواز انبوه معصومیت، از تراکم شفافیت، اینچنین به درد آمده ای.
زن 80 ساله و نابینای عکس باز هم روی گردانده است از دوربین – چونان عکس قبلی – و این بار نه به شرمی زنانه، که از پس تلخکامی های جمع شده در خطوطی که بیرحمانه صورتش را پیموده اند. در مورد عکس می توان از منظر فنی چیزها نوشت: در کاربرد لنز واید و تقسیمات طلایی و نور اسپات و....اما ترجیح دادم از این منظر – حداقل برای این عکس – وارد نشوم.
With humble thanks to Igor Sperka for his permission about publishing this photo in my webloge.

Photo of the day: Sisters

2007-02-19T03:49:00.000-08:00

« خواهر ها » از ايگور اسپرکا عکاس خلاق اسلواکي است که در آثارش مي توان دغدغه هاي نگاه اجتماعي با گرايش به مستند نگاري را ديد.عکس پیش از هر چیز عکس « بافت » است و خیلی ساده ، این بافت در همه جای عکس گسترده شده و لمس موضوع را برای ما آسان تر می کند:
بافت صورت و چروکهای دست و چهره پیرزن، بافت لباس کاموایی، بافت دیوار که همه اینها زیر نور ملایم پنجره و چراغ اتاق تلالویی دیگر گرفته اند. آمیزه ای از نور طبیعی و گرمای نور تنگستن که نتیجه مطلوبی در اکسپوزعکس ایجاد کرده است.
همينطور استفاده از يک منبع نور و تاباندن آن بصورت اسپات و موضعي بر روي سوژه اصلي بر دهشتناک بودن فضا و ايجاد تمرکز در نگاه بيننده مي انجامد.
بعد از این، عکس از « حالت » برخوردار است و این حالت آنقدر قوی است که بر همه مفاهیم عکس چنبره می اندازد و باز آن قدر قوی است که تمام قواعد زیبایی شناسانه را کنار می زند و ما را با واقعیتی بی واسطه روبرو می کند.
یاس و امید کهنسالی توامان با سری که سوگوارانه بر شانه ای تکیه زده و امیدی که با دستی بر گردن او احیاء می شود.
چشمهای ترسان از گذر زمان و لبهایی که از بی دندانی به هم سخت فشرده شده اند و شرمی که گاه درعمق نگاه و گاه در چهره ای که کودکانه از دوربین روبرگردانده، پیدا و پنهان است.
گوشه ای از تخت خواب ، دیوارهای کهنه و ترک خورده، کاغذ دیواری که تنها قسمتی از آن باقی مانده ، همه و همه چونان که فضای نمور روح این دو کاراکتر از زندگی آنها سخن می گوید.
اسپرکا اين عکس را از دو خواهر 80 ساله که بخاطر سن شان شنوایی خود را نیز ازدست داده اند ثبت کرده است. ایگور در شاخه های متعدد عکاسی می کند و نورپردازی و فضاسازی های خوب از خصوصیات پرتره های اوست. بر اين خصوصيات ، سادگي محض و نگاه بي پيرايه عکاس را نيز اضافه کنيد که بيش از هر چيز به ايجاد رابطه ي صميمانه ميان او و سوژه انساني مقابل دوربين اش کمک کرده و نتيجه مطلوبي را حاصل کرده است.
انتخاب فاصله کانوني 35 براي اين عکس پرتره ، بر سادگي عکس افزوده و ما را در برابر واقعيتي ملموس و محض قرار مي دهد. ثبت پرسپکتيو با حداقل اعوجاج تصويري ( لنز 35 )‌ به گونه اي از عدم دخالت عکاس در واقعيت زمان / مکان عکس حکايت دارد. استفاده از ديافراگم بسته به پويايي تصوير و ثبت جزييات فراوان و بافتهاي بکگراند کمک شاياني کرده است.
روايت عکس از چيدماني ساده در برابر دوربين شکل گرفته است. اما اين چيدمان هنرمندانه - که در حداقل فاصله با دوربين چيده شده است - آنقدر صميمي و بي تکلف است که آن را تبديل به « رفتار»ي صميمانه بين دو خواهر مي کند: گويي اينکه اين دو هر روز با هم اينگونه هستند.
در بعد معنايي، با دو حس متفاوت روبرو هستيم. شرم و جسارت. يکي پنهان از دوربين و ديگري زل زده به آن. اين دو حس متفاوت - که در واقع نمايش دو کاراکتر مختلف است - بر ايجاد معناي «حمايت» بين لين دو شخصيت مي افزايد. و از ياد نبريم که حمايت در سنين پيري و درماندگي، از مهمترين چيزهايي است که انسان دنبال مي کند.

نقد دکتر محمد ستاری بر کتاب عکس سومین جشنواره کودک آبرنگ

2007-03-10T00:50:00.000-08:00

محمد ستاری عضو هیات علمی دانشگاه تهران در جدید ترین شماره مجله عکس (239– اسفند 85) نقدی بر کتاب سومین جشنواره عکس کودک و نوجوان آبرنگ منتشر کرده است. ضمن سپاس از ایشان و دوستان مجله عکس، اجازه انتشار این مقاله را در وبلاگ، از آقای ستاری گرفته و در ذیل می آورم.

باز هم شاهد کتابی مختصر و مفید ، اما با کیفیتی مثال زدنی از همه نظر- گرافیک،صفحه آرایی،اسکن،چاپ و ایضا گزینش درست و ستودنی عکسها- هستیم:
کتاب عکس جشنواره ی سوم کودک ونوجوان موسسه ی آبرنگ در مشهد مقدس.
عکسهای برنده در گروه سنی کودک و گروه سنی نوجوان و نیز عکسهای تقدیری به همراه عکسهای راه یافته به نمایشگاه در هر دو قسمت جشنواره زینت بخش صفحه های کتاب هستند.
گروه داوری از میان 402 قطعه عکس رسیده(در بخش کودک 207 و در بخش نوجوان 195عکس)از 27 شهر کشورمان در نهایت 52 عکس را بر گزیده اند.
یادداشت کوتاه ،اما پر مغز مدیر موسسه آبرنگ دغدغه های او را نسبت به بسط و گسترش فرهنگ بصری آشکار می سازد:
" اگر در حاشیه اقتصاد ، اگر در کنار داد و ستد های روزمره جایی برای فرهنگ و فرهنگ سازی باز نکنیم دیری نخواهد گذشت که نفسهایمان به شماره بیفتد. "

دبیر جشنواره در یادداشت نسبتا مشروح خود دغدغه های جمعی ما بزرگسالان را نسبت به کودک و کودکی چنین بیان کرده است:
" جهان امروز ما در بمباران دائمی صدا و صدا و صدا و خشونت و فریاد و التهاب قرار دارد و همه چیز گویی با سرعت تمام در برخورد با یکدیگرند. ریتم تند زندگی و احساس عقب ماندن از جریان روزمره ، نه تنها حوصله ما را سلب کرده ، که توجه و تمرکز ما را بر گوشه های زندگی و نقاط کوچکی که هنوز در انبوه سیاهی ها می درخشند کم کرده است. "
اگر صفحه های محدود معرفی کتاب این شماره از مجله عکس اجازه می داد قطعا سایر یادداشتها و مطالب نگاشته شده بر این کتاب را عینا و بی کم و کاست برای خوانندگان گرامی نقل میکردم، زیرا بسیار خواندنی و تامل بر انگیز هستند. مثلا به این عبارت توجه کنید:
" اتفاق وقتي مي افتد كه دستش را بگيريد و با هم تا ميوه فروشي سر خيابان پياده برويد. از او بخواهيد هر چه مي بيند نشانتان بدهد و آنوقت است كه متوجه خواهيد شد رديف مورچه هاي كنار پياده رو به احتمال زياد، بچه هاي همان مورچه بزرگي هستند كه ديروز زير كفش شما له شد/ مقاله مریم حسینیان "
متن کتاب و شرح عکسها به دو زبان فارسی و انگلیسی ،کاغذ جلد و متن گلاسه ای اعلا ،ابعاد کتاب 17در 24 سانتیمتر و چاپ ممتاز ، همگی دست به دست هم دادند تا من و شمای خواننده (یعنی عکاسان بزرگتر از لحاظ سن و جثه ) به دیدن دنیایی پاک و زیبا برویم .
دیدن عکسهایی تامل بر انگیز و گاه رشک انگیز از اینکه با همه ممارست مان نتوانسته ایم هنوز نظیر برخی از آنها را بیا فرینیم.

چیزی شبیه زندگی

2007-03-03T04:38:00.000-08:00

تمام هفته ای که گذشت سر صحنه ساخت فیلمی مستند به سفارش یکی از ارگان های غیرانتفاعی در اهواز بودم:
شهری که هنوز نخل های سر بریده و سوخته بسیار دارد و احساس می کنی هنوز بوی جنگ آنجا به مشام می رسد و جنگ تمام نشده است.
اگرچه لغزیدن در بطن زندگی اجتماعی و لایه های پنهان مردمان رنج کشیده این شهر، گویی صحه می گذارد بر این مساله!
دیدن فقر شدید مادی که تاثیرش رامیتوان بر روان آدم ها و ارتباط های اجتماعی شان به وضوح دید و گستردگی و لجام گسیختگی این فقر در میان قشری که شاید تنها گناه شان " کم آگاهی " در برخورد با فقر است، بسی تکان دهنده بود. آنگونه که بارها ترجیح می دادم دوربینی نبود ، فیلمی نبود ، راوی ای و حتی زندگی نبود که آدم در آن به این برش های عجیب و تلخ بربخورد.
زنی که با سه فرزند کوچکش در اتاقی ( به زعم خودش شش متری ) اما به واقع کوچکتر در پیلوت یک مجتمع مسکونی سرایداری می کند... دختر کوچکی که دغدغه اش داشتن چسب مایع برای به پایان رساندن کاردستی اش بود و مادر از خرید حتی آن چسب ناچیز، عاجز....خانواده ای که هرگز نتوانسته اند تصویر حلق آویز شدن پدر خانواده را به پنکه سقفی خانه ، در اثر فشارهای مادی و شرم از خانواده فراموش کنند...و بعد دختر جوان همین خانه که در رشته فلسفه دانشگاه آزاد قبول شده است....یا آن دختر جوان دیگر، که بخاطر آزارهای برادر عقب مانده اش تمام یک سال تحصیلی را در حمام درس خوانده است... مادرها و پدرهایی که تنها دغدغه شان نباریدن باران است ، تا خانه شان را آب نگیرد...خانه هایی که یک دیوار آنها بدنه کوه است که کنده شده، سفید کاری شده و بدل شده به چیزی شبیه خانه: شبیه زندگی.
نه! خدایا. کافی است ... این صفحه را ورق بزن.
در این سفر و در ساخت این فیلم نیروهای بومی زیادی کمکم کردند : مددکارها و روان شناس هایی که از انسانیت سرشار بودند و دوست دارم این تعبیر را به کار ببرم که آنها فرشته بودند!
عکس هایی از این سفر را با شما تقسیم می کنم.

Back stage of Alan's Psychedelic Breakfast

2007-02-16T02:44:00.000-08:00

پشت صحنه تولید عکس " صبحانه ذهنی آلن "
عکسها به ترتیب از بالا به پایین:
لاک زدن ناخن های مانکن / تمامی تجهیزات لازم برای این عکس / موقعیت دوربین / موقعیت قاشق های پلاستیکی / در میانه راه

With humble thanks to "Maria" , Enrico's wife for capturing these photos
About the photos
Enrico is painting the nails
All the equipments
Position of the camera
Positioning the spoons
Half work

مرثیه ای برای آشپزخانه

2007-02-13T13:44:00.000-08:00

عکس "انریکو دی مارینیس" عکاس معاصر ایتالیایی بی هیچ اغراقی یک عکس عجیب است و ما را دچار حیرت می کند.
این حیرت قبل از هر چیز، از اجرای ساده ایده ی فلسفی عکاس در یک محیط بسیار ساده (آشپزخانه) ایجاد می شود و جالب آنجاست که در عصر دیجیتال انریکو همچنان مصر است تا همه چیز را بصورت فیزیکی در صحنه بجیند و از ابزار دیجیتال جز برای ثبتی خوب ، استفاده نکند.
فضایی که در عکس می بینیم نه با تری دی مکس صحنه پردازی شده و نه با فتوشاپ حتی آرایش شده ، که انریکو سه روز مشغول آماده سازی آن بصورت واقعی بوده است.
در نگاه نخست به عکس، نمی توان از آن گذشت. نمی توان ورق زد و رفت، نمی توان پنجره صفحه کامپیوتر را بست چون به اندازه کافی خطوط ، چشم ما را به مرکز قاب می کشد: جایی که بشقابی با چهار گوی سبز رنگ( بعنوان انرزی حیات و نیروی زندگانی ) وجود دارد. و همه چیز از جمله 4 گوی و حتی رنگ ظرف نیز بدقت انتخاب و چیده شده اند.
قسمتی از یخچال در سمت راست قاب و مجموعه کاشی هایی که مثل یک بافت، خطوط دیدگانی ایجاد کرده اند ( و باز فکر کنیم که چقدر دقیق انریکو از دو رنگ مکمل زرد/آبی برای این عناصر استفاده کرده است )
اما همه اینها اشیاء هستند و مفهوم عکس با ورود آن دست غریبه از سمت چپ، تازه شکل میگیرد!
دستهای ظریف بانویی که گویی در هجوم اشیاء ، بلاتکلیف و معلق مانده است و نقش خود را فراموش شده می بیند. دستها به اندازه کافی ظریف و بی روح هستند که اندام مانکنی را مجسم کنند. این نمایش سمبلیک از زن، بی تردید اشاره ای به اضمحلال زن در هجوم اشیای زندگی روزمره ( و آشپزخانه ) است : قربانی شدن زیبایی و روح شکننده حیات در هجوم اشیاء.
همه چیز دز فضای عکس معلق است. ساختار عکسهای آبستره و سوررئالیستی انریکو سختاری هندسی است که از نظم فراوان و حساب شده ای بهره می برد. عنوان عکس " صبحانه ذهنی آلن " است. این نام هم به درک بیشتر عکس کمک می کند.
در روزهای آتی ، گوشه هایی از پشت صحنه این عکس را در وبلاگ خواهم گذاشت.

از عکسهای اسکومال تا فلسفه کگارد

2007-02-10T06:51:00.000-08:00

دوست داشتم درباره عکسهای ساده دیوید اسکومال عکاس معاصر لهستانی بنویسم و از سادگی و بی پیرایگی آنها در استفاده از دم دست ترین فضاها و نورها یاد کنم: از فضاهای خانگی، کنترل نورهای محیطی، قهرمان های ساده و گمنام زندگی و روابطی که او درعکس هایش نشان مان می دهد. کسی در قاب غایب است اما تاثیرش در قاب هست، و به اندازه نگاه ملتمس کودک به او که خارج از قاب است، پرقدرت است و پرشور.
همه این مضامین مرا به رابطه میان مادر و فرزند سوق داد و آنچه ادبیات و فلسفه از این رابطه الهام گرفته است.
چه اشکالی دارد یک بار هم ، "عکس" ما را به دنیای فلسفه ببرد و از آبشخور آن سیرابمان کند.
در رابطه میان مادر و فرزند ( که به زعم من ، تنها تمثیل عشق در جهان مادی و بر روی این کره است ) دوره ای وجود دارد که در آن مادر و کودک هر دو در آستانه یک تغییر بزرگ قرار می گیرند. یک آزمایش ، یک مسیر جدید که یکی آن را جبارانه آغاز می کند ( مادر ) و دیگری این جبر را می پذیرد و خود را با آن تطابق می دهد ( فرزند )
این تمثیل یکی از دستمایه های فکری کی یر کگارد فیلسوف دانمارکی است که در رساله ترس و لرز به آن اشاراتی دارد و عجبا که کگارد در عمر کوتاهش چقدر در بیان ماهیت عشق و ایمان موفق بوده است. به این بهانه چند برش از این رساله را که بی ارتباط نیست به دیدگاه این عکس در زیر می آورم:

وقتی کودک بزرگ شود و باید از شیر گرفته شود، مادر نیز از اندیشه آنکه او و کودک بیش از پیش از یکدیگر جدا می شوند ، و کودک که نخست زیر قلب او آرمیده بود حالا از او فاصله دارد اندوهناک می شود. پس هردو با هم چند صباحی از این غصه کوتاه رنج می کشند

وقتی کودک باید از شیر گرفته شود مادر پستان خویش سیاه می کند، زیرا شرم آور است که وقتی پستان بر کودک ممنوع است پستان لذیذ باشد. بدین گونه کودک گمان می کند که پستان دیگرگونه شده اما مادر همان است، و نگاهش همچون همیشه عاشقانه و مهربان

وقتی کودک باید از شیر گرفته شود مادر دوشیزه وار پستان می پوشاند تا کودک دیگر مادری نداشته باشد.
خوشا به حال کودکی که جز بدین گونه ، مادر از کف ندهد

Photo of the day: you speak and I listen

2007-02-05T14:40:00.000-08:00

همه چیز در عکس "سباستین زیوسپ" ماورایی است.
باور نمی کنی که یک عکس ساده اینچنین تو را مسحور خود کند.
این سحر را باید در زاویه نامتعارف عکاس نسبت به موضوعش جستجو کرد. اعجاب زاویه اورهد همیشه مورد اعتنای منتقدین و تماشاگران جدی عکس ( و تصاویر سینمایی ) واقع شده است. زاویه اورهد ( مثل نگاه کردن از بالا به درون یک چاه ) از آنجا که پرسپکتیوی غیر آشنا با چشم مخاطب را بوجود می آورد ، زاویه ای شجاعانه است که جز موارد خاص کاربرد چندانی ندارد.
در این عکس با یک ترکیب بندی هوشمندانه از زاویه یادشده و همینطور لنز واید 18 میلیمتری ، روبرو هستیم. اعوجاج تصویری ایجاد شده در جلوی لنز و سپس کشیدگی بدن مرد در عمق ، تصویری طنز از کاراکتر با سری بزرگ و اغراق شده به دست می دهد. و همه حواس را متوجه سر ( و چشمان کاراکتر می کند )
او محو و تسلیم پیامی است که نمیدانیم چیست اما هدفون های روی گوش خبر از پیامی تکنولوزیک میدهند: پیامی که از آسمان می آید ، اما توسط رسانه های امروزی منتقل می شود.
سرخی چشم ها و نگاه غضب آلود مرد به بیان اغراق آمیز " حالت " در کاراکتر کمک می کند. نورپردازی هارش و زمخت با تنها یک منبع نور به بیان تصویری کمک کرده است.
و بالاخره آنکه عنوان عکس پلی است برای دست یافتن به مقصود عکاس:
You speack & I listen
تو سخن می گویی و من می شنوم.
سباستین زیوسب از اکتبر 2003 با خرید یک دوربین دیجیتال نیکون عکاسی را آغاز کرده و با مجموعه عکسهایش در این مدت کوتاه خود را به عنوان عکاسی خلاق در اسپانیا معرفی کرده است.

The Joy of Long exposure

2007-02-04T02:27:00.000-08:00

عکاسی با سرعت های پایین شاتر و نور دادن به سنسور به مدت طولانی، از آزمایش ها و تجریه هایی است که هر عکاسی را – چه آماتور یا حرفه ای – وسوسه می کند.
بسیار دیده ام که هنرجویان عکاسی در قدم های اول و در اردوهای عکاسی شب با چه وجد و شوری به اکسپوز طولانی مدت می پردازند و تجربه های آنان با سه پایه های لق و دوربین های ساده ، چه قدر شیرین است.
"اکسپوز طولانی" در حقیقت ، ستیز عکاس است با ذات عکاسی: به نوعی چیره شدن عکاس است با ماهیت بدوی عکاسی که لحظه های زندگی را فریز می کند و از جریان می اندازد. اینجا و در این نوع عکاسی ، عکاس با استفاده از همان دوربین – که همه چیز را فریز می کند – نورها را به حرکت درمیآورد و متحرکها را روی یک فریم نمایش می دهد. این ، خودش شکلی از غلبه است. شکلی از خلاقیت عکاس!
عکسهای بسیاری دیده ایم که با سرعتهای پایین شاتر گرفته شده است : از چند ثانیه تا چند دقیقه نوردهی و حتی تا چند ساعت .
در همه اینها نورهای کشیده ای می بینیم که به نوعی جریان زندگی را به رخ می کشند و آنچنان صحنه ای را مجسم می کنند که تصورش در مخیله ما نمی گنجد و با چشم خودمان نمی توانیم آن را ببینیم.
اما عکس " جک لی " عکاس 54 ساله ساکن تایوان، اثری متفاوت و قابل ستایش است.
جک در این عکس زاویه ای های انگل را نسبت به صحنه انتخاب کرده: صحنه ، اتوبانی است که همه ما بارها ممکن است آنرا دیده و با تایم های مختلف از آن عکاسی کرده باشیم. اما چه چیز عکس جک لی را متمایز می کند؟
به قسمت بالای عکس نگاه کنید: حرکت دیگری آنجا نهفته است. خطی از نور ستارگان در آسمان.
این خط که در واقع حاصل حرکت کره زمین – و عکاس که روی آن ایستاده – می باشد نور ستارگان را برروی سنسور کشیده است: حال در این عکس دو نوع حرکت ثبت شده است. حرکت اتومبیل ها و حرکت کره زمین، که با نگاه به طول نورهای این دو به تفاوت سرعت حرکت زمین و سرعت اتومبیل ها می رسیم.
و لذت عکس در همین نهفته است.

رسالت عکس

2007-01-31T14:04:00.000-08:00

یک عکس، یک برش یخ زده از زمان که در آن حتی کندترین متحرکهای حیات ازحرکت ایستاده اند، چه قدر می تواند پتانسیل داشته باشد؟
یک عکس تا چه اندازه می تواند به "تاثیر" بر ناخودآگاه روح ما بیانجامد؟:
"تاثیر": همان چیزی که آدم ها در به در در پی آنند و هرکس می کوشد دامنه های تاثیر خود را بر دیگری وسیع تر کند.
در یکی از مقدمه های "ریموند کارور" نویسنده معاصر آمریکایی خواندم که " تاثیر همان نیرو است " . و زندگی بر این کره خاکی مدام به نیرو نیاز دارد.
اینها را گفتم تا برسم به این که "رسالت" یک عکس تا چه اندازه می تواند بزرگ باشد و براستی چگونه است که یک برش یخ زده از لحظه ای که دیگر نیست و سپری شده است، می تواند بر خود آن لحظه سیال و زنده چیره شود و حتی از آن پیشی بگیرد.
امروز بعد از سه سال از لرزش بم ، عکسی از " مجید کلهر " دیدم . عکسی که مرا تکان داد. مرا نه، روحم را تکان داد . دست کشید به گوشه هایی از روحم که پر از زخم بود و خودم خبر نداشتم. مثل ور رفتن به دندانی لق ، که وقتی به آن زبان می زنی تازه از دردش آگاه می شوی. از خودم خجالت کشیدم . از اینکه دارم چه کار می کنم ؟ به کدام بخش از این هستی موهوم چنگ زده ام و آیا اصلا نقش خود را خوب بازی می کنم!
عکس در ذهن من ماند و مرا رها نکرد. میدانم این عکس به هیچ کلمه ای نیاز ندارد و کلمات من دربرابرش فقیر است. من تنها دارم آن زخم ها را توصیف می کنم.
عکس "مجید کلهر" یک قطعه از زندگی است ، دیواری که به تقدس کلمات روی اش ، سرسختانه ایستاده است آن هم جایی که همه چیز ویران شده است: خانم احمد فلاحیان نوجه کنید! شوهر شما زخمی با بچه هایتان در بیمارستان تهران، لطفا با جواد ستوده در سیرجان تماس بگیرید.......
و بعد چند شماره ، که ما را وصل می کند به گوشه ای از " انسانیت " نابود نشده این هستی در سیرجان. انسانیتی که هنوز در میان آوار دارد نفس می کشد: زیر یک سقف و میان دیوارهایی که حتما مقدس اند بخاطر آقای جواد ستوده!
گاهی همسایه، به اندازه خدا بزرگ است و نزدیک، و می توان به این فکر کرد که زندگی چندان هم تلخ نیست تا این همسایه ، هست. و امن است حتی وقتی طبیعت از بیرحمی خودش خجالت می کشد.
به این عکس نگاه کنید تا ایمان بیاورید.
این عکس به " اشک " نیاز دارد!

رویاهایم را نقاشی کن

2007-01-30T02:17:00.000-08:00

یکی از هدفهای پیشتازان دنیای دیجیتال امکان رجعت آدمی به رویا هایش بود.
این آرزوی دور و دراز شاید تعبیر پیچیده و مدرن همان سخن " تروفو " فیلمساز فرانسوی باشد که 50 سال قبل آرزو کرد" کاش روزی برسد که در هر خانه ای یک دوربین فیلمبرداری ساده برای ثبت لحظات آن خانواده وجود داشته باشد "
وقتی تروفو این ارزو را کرد هرگز فکر نمی کرد کمتر از 60 سال بعد انواع دوربین های کوچک تا دورترین خانه های روستایی هم رسوخ کرده باشند. آرزوی تروفو رویای ورود و هم نشینی تصویر در زندگی روزمره مردمان بود.
حالا دنیای دیجیتال با این سرعت شگفت آورش و این "نو شدن"های پیاپی اش ، آرزوی تروفو را رنگی دیگر بخشیده است: حالا انسان به دنبال دیدن رویا های خودش است. به دنبال لمس خوابها و کابوس ها و اوهامش است از بهشت گم شده ای که آرزویش را دارد.
تجسم صلح در ابعادی وسیع و همه گیر یکی از مضامین مشترک عکسهای شاعرانه است: عکسهایی که در آن عکاس به اعماق مفاهیم و احساسات انسانی رسوخ می کند و از اشیاء، از طبیعت، از المانها و محصولات ساده زندگی روزمره مفهومی تازه می آفریند.
عکاسی دیجیتال و دقت فراوان این نوع عکاسی در اکسپوز نورهای اصلی موجود در محیط ، شرایط خوبی را برای عکاسان بوجود آورد تا اوهام و دنیاهایشان را در این قالب به تصویر کشند.
عکس از " آبوریجنو" عکاس معاصر ایتالیایی نمونه خوبی از ترانسفر کردن ایده های ذهنی به یک محصول بصری است. تلالو کوچکترین ذرات نور بر سطح آب و پرسپکتیو پنهان در غبار، به همراه طیف های متعدد نور خورشید بر سطح دریا اثری شاعرانه و موفق را خلق کرده است.
اکسپوز مناسب و تنطیمات خوب کنتراست حالتی نقاشی گونه به عکس داده است.

عکس روز

2007-01-26T06:42:00.000-08:00

"آنتونیو تورکیو" عکاس آماتور و زبردست ایتالیایی ، نگاهی تیزبین به اجتماع و رفتارهای روزمره آدمها دارد. عکسهای او گوشه های آرام خیابانها را نشان می دهد که آنتونیو از پس این رفتارهای ساده ، معانی و احساس های عمیقی را بیرون کشیده است: آنچنان که گاه این "استخراج" به بیانیه ای قوی و تلنگری عمیق بر روح تماشاگر می انجامد.
نگاه آنتونیو در وهله اول ما را به یاد سبک عکاسان اروپای شرقی می اندازد و بعد وقتی به آن نزدیکتر می شویم و می لغزیم در عکسها، کارهای "نیومن" و حتی کمی دورتر سبک خیابانی "برسون" بزرگ را به یادمان می آورد.
زندگی جهان در حال گذر است. عکس ساده آنتونیو به چنگ انداختن آن کسر درخشانی است از زمان که در آن معانی به طرز شگفتی درخشیده اند: معانی که براستی با هیچ قالبی جز "عکاسی" نمی توان آنرا بیان کرد.
با هیچ کلمه و یادداشت و مقاله ای نمی توان این احساس سیال زندگی را توصیف کرد. چرا که به اندازه کافی " گمنام " و "لال" اند.
عکس خیابانی آنتونیو که بدرستی سیاه و سفید ارائه شده، انفراق و دنیای مجرد آدمهای یک خانواده را نمایش می دهد که هریک در جستحوی ناخودآگاه خویشند. حتی کودک در افقی متفاوت از روزمره گی پدر و مادر.

پرسپکتیو در عکاسی

2007-01-21T04:33:00.000-08:00

اعجاب عکاسی اصلا در انتخاب موضوع نیست، که در نوع دیدن موضوع و استفاده آگاهانه از نقش خطوط در یک سطح مستطیل شکل است.
پرسپکتیو در عکاسی از آن دسته موضوعاتی است که بشدت با ساختار هر عکس گره خورده و جدانشدنی است. خطوط ، نقش آنها ، شیوه آرایش آنها و از همه مهمتر اغراقی که عکاس می تواند به کمک ابزار " لنز " و انتخاب مناسب زاویه دید در عکس ایجاد کند، از اولین نکاتی است که یک پرسپکتیو خلاق را ایجاد می کند.
سخن کوتاه می کنم و عکس زیبای " انریکو دی مارینس " عکاس خلاق ایتالیایی را بعنوان شاهدی بر این یادداشت اجمالی ضمیمه میکنم.

عکس روز

2007-01-20T02:49:00.000-08:00

عکس از " روی پالا " عکاس زبردست و معاصر اسپانیایی است که عمده علاقه اش در عکاسی با کنتراست های بالا در فضای سیاه و سفید است. کاراکترهای او در خیابانها و کوچه های خلوت و متروک مادرید در حال گذرند. زیبایی شناسی او بیشتر متوجه نماهای بسیار باز از زوایای برابر با چشم یا اندکی بالاتر از آن است و موضوعات را در بینهایت پیرامون دنبال می کند.
زندگی در عکسهای " پالا " آرام و راکد است. انگار هر کسی در مسیر تقدیر خویش گام بر می دارد. درک عکاس از خطوط، پرسپکتیو، بافتهای طبیعی و انتخاب لنز بسیار بالا و حاصل کار چشم نواز است.

کودکان افسانه ها می آورند

2006-11-06T05:26:00.000-08:00

کودک و نوجوانان 27 شهرستان ایران، چشم انداز سومین جشنواره عکس کودک و نوجوان آبرنگ را ترسیم کردند.

شاید هیچ یک از مخاطبان این جشنواره نتوانند لذتی را که ما در برخورد با عکسهای آنها داشتیم تجربه کنند.
لمس این واقعیت که خیلی از شرکت کنندگان که در دوره قبلی هم شرکت کرده بودند حالا یک سال بزرگتر شده اند، صدایشان پشت تلفن کلفت تر شده است و نگاهشان به دنیا پخته تر، بسی لذتبخش بود.
عکسهای متنوعی به دست ما رسید که همه نمایشگر نگاه و برخورد کودکان با دنیای اطرافشان بود. در مجموع 402 قطعه عکس به دست ما رسید که 207 عکس در بخش کودک و 195 قطعه در بخش نوجوان به رقابت پرداختند. خردسال ترین شرکت کننده " ریحانه قاسمی " 5/2 ساله از شهرستان قم بود

در میان شرکت کنندگان حضور کودکانی از روستای قوشه سو بالا و دهستان گلیداغ و همچنین نقاط دورافتاده کشور قابل توجه بود. خوشحالیم که این جشنواره باعث شد آنها را بشناسیم و کارهایشان را ببینیم.
هیات داوران جشنواره متشکل از استاد اسماعیل عباسی ، غزاله هدایت و مهدی فتحی در نهایت 52 قطعه عکس را واجد حضور در بخش مسابقه و چاپ در کتاب جشنواره دانستند

امسال در کتاب جشنواره از یادداشتهای چند کارشناس و نویسنده در زمینه آثار کودک نیز بهره گرفته ایم که جذابیت کتاب را دوچندان کرده است ، با هم قسمتهایی از این مقالات را مرور می کنیم:

.
آیدا ، خواهر زاده من است . یک سال بیشتر ندارد ، اما با همین سن اندک ، سرشار از حس کشف و شهودی نسبت به تصاویر است . امتحانش کرده ام . مجذوب عکسهایی می شود که چهره ها در آن درشت و واضح اند . عکسهای خودش را می شناسد و از بقیه تصاویر جدایشان می کند . عاشق چشم است . بیشتر از هر چیز ، مجذوب تصاویر و چهره هایی می شود که چشمها در آن درشت و واضح اند . وقتی روبروی کامپیوتر می نشانمش و عکسهای دیجیتالی را که از او گرفته ام نشانش می دهم ، می بینم که چگونه همه هوش و حواسش را معطوف تصاویری می کند که بر مونیتور می گذرد . او که لحظه ای آرام و قرار ندارد و کمتر می توان در جایی بیشتر ازده ثانیه آرام نگهش داشت ، در مقابل تصاویری که برایش نمایش می دهم ، ساکت ترین و بی حرکت ترین موجود دنیاست ! او یکی از میلیونها کودکی است که قرن بیست و یک برای آنها با تصویر آغاز می شود . تصویری از خودشان و دیگران

علی جعفری / عکاس و نویسنده

مگر دلتان نمي خواست راهي پيدا كنيد تا بتوانيد بدون پرسشهاي مستقيم، وارد دنيايش شويد؟مگر آرزو نداشتيد فقط براي لحظه اي، دنيا را از منظر او نگاه كنيد؟ پس معطل چه هستيد؟ كنارش بنشينيد و آلبوم عكسش را همراه با او ورق بزنيد.
و حالا وقت شنيدن حرفهاي اوست. قرار نيست عكاس حرفه اي شود. همين كه كشف مي كند و لذت مي برد كافيست. باور كنيد ديدگاه او ابتدايي و معمولي نيست. هر آنچه مي بيند و ثبت مي كند، برخاسته از ذهن خلاق و آماده اي است كه ياد گرفته دنيا را ا ز دريچه اي منحصر به خود ببيند. دنيايي كه متاثر از هيچ نگاهي نيست. تحليل و توجيه او به طور مستقيم با گروه سني اش رابطه دارد. اگر هنوز وارد تفكر انتزاعي نشده، از منطق واقعي و عيني استفاده مي كند. همان منطقي كه در عين سادگي، پيرو علت ومعلول است. چرا ميوه فروش را غافلگير كرده ؟ چرا از سيب پوسيده عكس گرفته؟ چرا خواهرش را توي گلدان نشانده؟ چرا در تمام عكسهايش ،مادر مي خندد؟

مریم حسینیان / نویسنده .

عکس روز

2007-01-14T13:40:00.000-08:00

عکس متعلق به " استفان میکولیچ " عکاس کروات است که به عکاسی طبیعت و چشم اندازهای طبیعی بسیار علاقه مند است و زمانی هم شیفته کار استودیویی بود و پرتره های قابلی هم در این زمینه دارد.

این عکس نمونه خوب یک عکس دیجیتال به معنای استفاده از فضاهای ترکیبی مختلف جهت ایجاد حسی رویا گونه و نوین است.پدربزرگ در تلاش برای مانوس کردن نسل آینده با دنیای وهم آمیز اطراف است.

تبریک به اعضای سایت فوتو

2006-12-02T02:31:00.000-08:00

تبریک صمیمانه به "احمد خطیری" از عکاسان خوب عضو فوتو که در میان 10 برگزیده کارگاه علمی آموزشی بنیاد عکاسی خبری
جهانWorld press photo قرار گرفته و موجب شادمانی و غرور است
.طی روزهای 6 تا 8 آذر يک کميته انتخاب مستقل با حضور خانم ‏Margot Klingsporn‏ ‏‎ ‎‏(مدير آژانس ‏Focus‏‎ - ‎‏هامبورگ) خانم ‏Marion ‎Schut Koelemij‏ ‏‏(مدير سابق ‏Transworld Features‏‎ - ‎‏آمستردام) و ‏آقای ‏Adrian Evans‏‎ ‎‏(مدير ‏‎ - Panos Pictures‎لندن) 10شرکت‌کننده را از ميان ‏‏121درخواست کامل ‏و صحيحی که برای ‏شرکت در دوره آموزشی بنياد جهانی عکس خبری دريافت شد، انتخاب کردند.‏

تواناییهای یک عکاس خبری

2006-09-20T04:05:00.000-07:00

عکس ساده امّا تأثيرگذار جی توین عکاس روزنامه هارولد سان استراليا تمام مرزهاي قراردادي يک عکس ژورناليستي را کنار مي‌زند و صميمي و ساده ما را در برابر يک لحظه با شکوه و غير قابل توصيف قرار مي‌دهد.
جی توین اين عکس را پس از عمل دشوار قلب بر روي يک نوزاد در بيمارستان رویال ملبورن گرفته‌است. زاويه نگاه عکاس و انتخاب درست و آگاهانة لحظه چاندن شاتر حضور عکاس در عکس محو کرده و اجازه داده‌است دنياي زيباي مادر و کودکش برقرار باشد. آنها هر دو سرگرم دنياي خاص خود هستند و عکاس بي‌هيچ مزاحمتي اين لحظه را به چنگ آورده‌است. زاويه ديد و کادربندي ساده او اين نگاه چشمي و عميق کودک و مادر را تشديد مي‌کند.
نگاه نوزاد پر از «درخواست » است و نگاه مادر پر از «التيام».
رابطه ميان مادر و کودک شايد جزو محدود موضوعاتي باشد که همواره وسوسه بيان آن در هنرهاي تصويري باقي است. حال جی توین با ثبت آگاهانه اين لحظه علاوه بر تهيه عکس ژورتاليستي براي روزنامه خود به بيان اين رابطه نيز دست مي‌يابد.
اين براستي توانمندي عکاسي است که چگونه انتخاب يک لحظه صحيح از واقعه مي‌تواند اينچنين تأثيرگذار و ماندگار باشد.
ترکيب‌بندي قطري و استفاده از دست‌هاي مادر و نوزاد در دو سر اين قطر، فوکوس کامل روي نوزاد و قراردادن بقيه اجزاي تصوير خارج از فوکوس و استفاده خوب از نور محيطي از نکات برجسته اين عکس است و بالاخره آنکه حضور عناصر بسيار ساده‌اي از زندگي مثل؛ گوشواره؛ حلقه ازدواج و حتي ناخن‌هاي دست زن بر جريان زندگي تأکيد مي‌کنند.
و البته هر چه بيشتر به عکس مي‌نگري، باز به اين نکته مي‌رسي که همه چيز گويي در آن نگاه عجيب نوزاد جمع شده ‌است.

مرزهای سادگی در عکاسی دیجیتال

2006-09-07T00:28:00.000-07:00

استفاده خوب از ابزارهای دیجیتال و امکانات نرم افزاری می تواند منجر به کشف بهتری از دنیای پیرامون توسط عکاس باشد. بیان احساس نسبت به دنیای آشفته و اعجاب آور پیرامون و انتقال این حس توسط دوربین کاری بس دشوار است که تنها در مسیر " شعور " و " نگاه عکاسانه " مقدور خواهد بود. بی هیچ توضیحی دوست دارم سه عکس از "لوتیر" عکاس معاصر دانمارکی را با هم تماشا کنیم و دریابیم که سادگی چه مرزهای گسترده ای دارد و چطور می توان معصومیت زندگی را و حس مبهم و پاک لحظه ها را در قالب عکس بیان کرد.

گفتگویی با "ری بایر" عکاس معاصر آمریکایی

2006-08-31T07:40:00.000-07:00

ری بایر با پرتره هايش محبوبيت پيدا كرد ، پرتره هايي ساده اما سرشار از احساس كه بي درنگ نظر هر تماشاگري را به خود معطوف مي‌كند . او از طرفي يك آماتور واقعي است چرا كه عكاسي جزو علايق اصلي او در زندگي است و در حاشيه كارش به آن مي‌پردازد . پرتره هاي بایر سرشار از جزييات و دقت نظرهاي فني است . بایر 54 ساله ساكن پنسیلوانیای آمریکا است و به غير از عكاسي به «مطالعه» و «ماهي گيري» علاقه مند است از مدتها پیش دوست داشتم با او گفتگویی داشته باشم که در نهایت حاصل شد.برای او پر تعداد بودن عکاسان ایرانی و طبیعت متنوع ایران که در عکسها دیده است جالب توجه بود. بخش هایی از این گفتگو را اینجا می آورم:
كيارنگ علايي
چه نامي بر سبك و شيوه خاص خودت در برخورد با «پرتره» مي‌گذاري؟ كارهاي شما چيزي فراتر از «پرتره صميمانه» است ؟
من واقعاً نام خاصي روي شيوه كار خودم نمي‌گذارم ، من كار خودم را ادامه نگاهي مي‌دانم كه در قرن 17 توسط عكاسان بزرگ آلماني دنبال مي‌شد ؛ در بعضي از كارهايم به افزايش عمق در پرسپكتيو و همچنين فضاي تيره نقاشي گونه متمايل هستم . بعضي از تماشاگرانم اين پرتره ها را « ترسناك و پر از حالت » تلقي مي‌كنند ، اما من معتقدم اين پرتره ها ، عكس هاي رئاليستي نيستند اما مطمئناً به نقاشي و بيان تصويري گرايش شديدي دارند .
به نظر مي‌رسد كه با «كودكان» و «پيرها» رابطه بهتري داري ، چرا كه در عكسهايت بيشتر از آنها استفاده مي‌كني ؟
من واقعاً از عكاسي كردن كودكان لذت مي‌برم و معتقدم آنها به من در عكاسي كمك مي‌كنند ، پوست كودكان هم براي پياده كردن تكنيك هاي مورد نظر من عالي است ! همچنين وقتي من از اونها مي‌خواهم كه مثل بقيه عكس ها لبخند نزنند و فقط به دوربين خيره شوند، اونها خيلي راحت حرف من را مي‌فهمند و به روشهاي من كمك مي‌كنند . اين دقيقاً همان چيزي است كه كودكان را در عكسهاي من متمايز مي‌سازد ، چرا كه اين نگاه‌هاي خيره دقيقاً متضاد با روحيه شاد بچه ها است ، عكسهاي من ، بچه ها را افرادي بالغ و مثل آدمهاي خردمند نشان مي‌دهد و اين همان چيزي است كه بعضي از مردم اصلاً در عكسهاي من دوست ندارند . اين به هرحال روش من در پرتره هايم و نگاهم به عكاسي از كودكان است . از طرف ديگر پيرها به خاطر پوست پرچين و چروكشان همين امكان را براي تكنيك هاي من فراهم مي‌آورند ، از اينرو به عكاسي از اين دو گروه علاقه مندم .
تو الگوي ساده اي براي كار داري ؛ «زاويه روبرو ، هم سطح قد سوژه ، تركيب بندي با استفاده از نقاط مركزي قاب و نگاه هاي ساكن و پر از سوال به دوربين» اين الگو از كجا به ذهن شما رسيد ؟
اين نوع «حالت دادن» به مدل و شخصيت براي من مفيد واقع است . من به شيوه هاي خاص نورپردازي آتليه اي متمايل نيستم . من به موقعيت چهره فرد فكر مي‌كنم و در نورپردازي هرگز از بيشتر از 3 نور مصنوعي بهره نمي‌گيرم ، گاهي وقتها 2 نور هم كافي است . حتي بعضي از عكسهاي من فقط با يك نور 1600 وات از پشت يك تلطيف كننده فوتو رفلکس ثبت شده است .
وقتي به عكسهاي تو نگاه مي‌كنيم ، اين حس به ما دست مي‌دهد كه اين آدم ها انگار از يك دنياي ديگر مي‌آيند ، يك نگاه ماورايي دارند ، آيا هدف تو از پرتره هايت نزديك شدن به چنين مفهومي است ؟
مسلماً هدف من از استفاده از تكنيك هاي تيره كردن فضا اينست كه آدم ها را در شرايط واقعي نشان ندهم . من به هنجارشكني علاقه مندم . كاري كه روي چهره بچه ها در اين عكسها مي‌كنم اين هدف را بيشتر نمايش مي‌دهد . مردم مي‌پندارند كودكان هميشه سبكبار ، بي خيال و بي دغدغه هستند . اما برخلاف اين هستي كودكان پر از احساسات عميق ، غوغا ، آشفتگي و دغدغه زندگي است . من مي‌خواهم نشان بدهم كه كودكان وراي اين ظاهر ساده و بي خيال هستند و آنها حتي براي عميق ترين احساسات توانا هستند .
در پروسه كاري خودت چه قدر به «فتوشاپ» وابسته هستي ؟
اين نوع كار به شدت وابسته به فتوشاپ است. بدون كمك گرفتن از ابزارهاي فتوشاپ ، اين عكسها فقط يك عكس ساده به نظر مي‌رسند . براي رسيدن به يك عكس شاخص در اين دسته ، بايد روي نور و شفافيت عكس بسيار كار كرد . اين تمايز بين عكس خوب و بد است . همه چيز در نور خلاصه مي‌شود ، بايد آنرا كنترل كرد وبه خدمت خود درآورد .
به كار كدام يك از عكاسان معاصر يا كلاسيك علاقه‌مند هستي ؟
من واقعاً كار هيچ كسي را دنبال نمي‌كنم ، من حتي اصراري ندارم كه عكاسان شاخص آمريكايي را بشناسم (البته به جز آنسل آدامز) ، كارهايم را در 2 سايت عكاسي از اين بابت مي‌گذارم كه به توسعه كارم و امكان تحليل و يادگيري بيشتر براي خودم كمك كرده باشم .
ثبت تصاوير واقعي دارد.

نقد عکس

2006-08-28T14:25:00.000-07:00

نگاهی به عکس پائولو ویلیونه عکاس معاصر ایتالیایی

عكس گاه با ساده ترين مؤلفه هاي بصري به ايجاد حسي دراماتيك در تماشاگر مي انجامد . هميشه نيازي به فرمهاي پيچيده دربيان مفاهيم اجتماعي نيست . گاه عكاس آنقدر با سوژه و واقعه ممزوج مي شود كه زيبايي شناسي و مباحث فني به كار مي رود و جوهرة ذاتي تصوير جايگزين آن مي شود .
این عکس يك عكس سادة خانوادگي است كه گوشه اي از مراسم ازدواج را نشان مي دهد . شايد دليل انتخاب اين عكس براي نقد ، همين سادگي خيره كننده و جريان بكري است كه در عكس مي توان مشاهده كرد . اين سادگي وراي انتخاب زاويه ، لنز و كادر توسط عكاس است ( كه اگرچه آنها را هم در دل خود دارد ) اما اين سادگي چيزي است از جنس چگونه ديدن موضوع از چشم عكاس ، ماهيتي كه موجب مي شود عكس ديده نشود كه لمس شود .
لبخند صميمانه و دور از اغراق پسرك در فورگراند حكايت از واقعه اي دارد كه بيرون باغ در جريان است . عكاس با انتخاب وضوح كامل روي پسرك افراد در عمق تصوير را ( كه قهرمانان اصلي اين واقعه هستند ) در اهميت كمتري نسبت به پسرك قرار مي دهد و با استفاده از عمق ميدان كم فوكوس به لبخند محوي از عروس و داماد بسنده مي كند . عكاس در واقع از قهرمانان اصلي فقط براي فضاسازي بهره مي گيرد و اجازه مي دهد پتانسيل عكس در جلو تصوير در جريان باشد . عكاس از عوامل بعدي متعدد ديگري براي تمايز پسرك سودجسته است . از جمله قطع كردن پسرك توسط فريم عكس ، قراردادن او در قسمتي از عكس كه اعوجاج تصويري ايجاد مي كند و استفاده از كنتراست تصويري مناسب در رنگ لباس ها .
به اين ترتيب گويي پسرك حامل تمام واقعيت و پيام عكس است . او با لبخند اطمينان بخش و دسته گل كوچكي كه در دست دارد راوي واقعه عروسي است . جهان پائولو ويگلون در اين عكس جهاني ساده و بي تكلف است . او با ثبت اين لحظه از زاويه اي خاص و حذف تمام رنگهاي واقعي صحنه به ابديت اين ازدواج صحه مي گذارد . عكس ويگلون يك اثر قابل ستايش است ، چيزي متفاوت از همة عكس هاي عروسي كه تا بحال ديده ايد .